زبس در شهر تنهایی برفتم کو به کو خسته......

         

     زبس  در شهر تنهایی  برفتم  کو به  کو  خسته

                                                    شده چون موی شبگونت وجودم مو به مو خسته

     چو نیزار زمستانی یخ آجین  گشته هر بندم

                                                     نیاید نغمه ی  گرمی ز نای این  گلو  خسته

     اگرچه جان به لب دارم ویا چون لاله تب دارم

                                                     ز  شوق  دیدن   رویت  نیم  از  آرزو  خسته

     در این شهر فراموشی یکی هم ناله می خواهم

                                                     نشد هم  ناله ای  پیدا و من ، از  گفتوگو خسته

     الا ساقی  برافروز آن  چراغ  باده را امشب

                                                    خمستانی مهیا کن ، مکن دست و سبو خسته

     نیم  کمتر  ز مجنون  بیابانگرد  جان   خسته

                                                    که لیلای وصالت را شوم از جستوجو خسته

     زبس در  شهر  تنهایی  برفتم  کو به  کو  خسته

                                                    شده چون موی شبگونت وجودم مو به مو خسته

       

|+|

چون سیل به دریای تو آرام گرفتم......

           

    از ساده  دلی  مشق   وفاداری  من  شد

              درسی  که  ز  بد  عهدی   ایام   گرفتم

                       دور ازتو درودشت پر از نعره ی من بود

                                  چون  سیل  به  دریای  تو  آرام   گرفتم

                                              رسوا تر ازآن کردمت ای دیده که بودی

                                                          داد  دل  خود  را  ز  تو  بد  نام   گرفتم

             

 

|+|