آفتابي بود اين عمر، ولي بر لب بام....

                           

آسمان گو ندهد کام  چه  خواهد  بودن                يا حريفي نشود رام چه خواهد بودن

 

   حاصل ازکشمکش زندگي اي دل نامي است

 

        گو  نماند زمن اين نام چه خواهد  بودن

 

              آفتابي  بود  اين عمر،  ولي بر لب  بام

 

                   آفتابي  به  لب  بام  چه  خواهد بودن

 

                      نابهنگام  زند  نوبت  صبح شب وصل

 

                           من گرفتم که  بهنگام  چه خواهد بودن

 

                                چند کوشي که به فرمان تو باشد ايام

 

                                    نه تو باشي و نه ايام چه  خواهد بودن

 

                                           گر دلي داري  و پابند  تعلق  خواهي

 

                                                خوشتر از زلف دلارام چه خواهد بودن

 

شهرياريم و گداي در آن خواجه که گفت:      »خوشتر از فکر مي و جام چه خواهد بودن»

                                             

|+|

فکر بهبود خود ای دل ، بکن از جای دگر........

           

بیدل  و  خسته  در   این   شهرم   و  دلداری  نیست

       غم  دل  با  که  توان  گفت ،  که غمخواری  نیست

 

                شب  به   بالین   من  خسته  به غیر ازغم دوست

 

                     ز   آشنایان    کهن  ،  یار     و  پرستاری   نیست

 

                             یا رب این شهر چه شهری ست که صد یوسف دل

 

                                    به     کلافی   بفروشیم     و خریداری      نیست

 

                                           فکر   بهبود   خود   ای   دل  ،  بکن  از  جای  دگر

 

                                                 کاندر    این   شهر    طبیب   دل     بیماری     نیست

 

                     

                                                                         

|+|

.....×مادر×....

       

|+|