زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت..........آنکه شد کشته ی او نیک سرانجام افتاد

             

                      نه کسی می رسد به فریادم               نه  می کند  شادم

 

                                        کنون ، شمعی گریان و لرزانم

 

                     در این بیابان ماندم سرگردان            فتادم از پا بی سامان.

 

                                              چو تو دادی بر بادم

 

                                               همه بردم از یادم

 

                    به شرار غمم تو نشاندی                به جهان جنون تو کشاندی

 

                                          چو از دیار آشنایی ،راندی

 

                                            دگر مرا به بر نخواندی

 

                    منم اکنون در این صحرا                من و این شام جان فرسا

 

                                      کنون یک دل ، دل و صد غوغا

 

                             به جز صدای قلب من ، که می تپد به یاد دلبر

 

                          به  گوش  من نمی رسد در این میان  صدای  دیگر

 

                        دلا، مرو  چنین از دست ، که  روزن  امیدی  هست.....

 

 

|+|

پيش ازآن دم که کند خاک ترا در دل خون.........

       صائب تبريزي

 

عمر با صد ساله الفت، بيوفايي کردورفت                       از که ديگر در جهان چشم وفا دارد کسي؟

 

در جهان آگهي خضري دچار من نشد                            مي‌روم ازخود برون،شايد که پيش آيد کسي

 

نيست غير از گوشه‌ي دل در جهان آب وگل                    گوشه‌ي امني که يک ساعت بياسايد کسي

 

غم بي حاصلي خويش نخوردي يک بار                          چند در  فکر  زمين و  غم حاصل  باشي؟

 

سوز پنهاني چو شمع آخر گريبانم گرفت                        از گريبان سرزند از هر چه دامن مي‌کشي

 

هر چه از دل مي‌خورم، از روزيم کم مي‌کنند                   در حريم سينه‌ي من دل نبودي کاشکي

 

آن که آخر سر به صحرا داد، بي بال و پرم                       روز اول اين قفس را در گشودي کاشکي

 

نيست جز داغ عزيزان حاصل پايندگي                            خضر، حيرانم، چه لذت مي‌برد از زندگي!

 

شد از فشار گردون، موي سفيد و سر زد                       شيري که خورده بوديم، در روزگار طفلگي

 

چند در خواب رود عمر تو اي بي پروا؟                             آنقدر  خواب  نگه دار  که در  گور  کني

 

پيش ازآن دم که کند خاک ترا در دل خون                        مي به دست آر که خون در جگر خاک کني

              

|+|

عزیزان زندگانی کم نیارزد ........... همه دنیا به یک دم غم نیارزد.

          زدست دیده و دل هر دو فریاد!

 

                         که هر چه دیده بیند دل کند یاد!

 

                                        بسازم خنجری ، نیشش ز پولاد!

 

                                                         زنم بر دیده ، تا دل گردد آزاد!

 

                                     

          امشب از دولت مي دفع ملالي کرديم

 

                     اين هم از عمر شبي بود که حالي کرديم

 

                                     ما کجا و شب ميخانه خدايا چه عجب!

 

                                                    کز گرفتاري  ايام  مجالي  کرديم...

                        

                    

|+|

کي بر اين کلبه‌ي طوفان‌زده سر خواهي زد؟ ...........

www.artistical.blogfa.com

هنرستان، هنرمندان ،

 

امشب اي ماه به درد دل من تسکيني                    آخر اي ماه تو همدرد من مسکيني

 

کاهش جان تو من دارم و من مي‌دانم                    که تو از دوري خورشيد چها مي‌بيني

 

تو هم اي باديه پيماي محبت چون من                    سر راحت ننهادي به سر باليني

 

هرشب ازحسرت ماهي،من ويک دامن اشک           تو هم اي دامن مهتاب پر از پرويني

 

همه در چشمه‌ي مهتاب غم از دل شويند                امشب اي مه تو هم ازطالع من غمگيني

 

من مگر طالع خود در تو توانم ديدن                     که توام آينه‌ي بخت غبار آگيني

 

باغبان خار ندامت به جگر مي‌شکند                      برو اي گل که سزاوار همان گلچيني

 

ني محزون مگر از تربت فرهاد دميد                    که کند شکوه ز هجران لب شيريني

 

تو چنين خانه‌کن و دلشکن اي باد خزان                  گر خود انصاف کني مستحق نفريني

 

کي بر اين کلبه‌ي طوفان‌زده سر خواهي زد؟             اي پرستو که پيام‌آور فرورديني؟

 

شهريارا گر آئين محبت باشد                              جاودان زي که به دنياي بهشت آئيني

 

       مهدی محمدی 

 

       

                                                              نظر یادتون نره - ممنون

|+|

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در..............................دیده را حلقه صفت دوخته بر در کردم

                             برو  ای  يار که  ترک  تو ستمگر کردم                

                            حیف از آن عمرکه در پای تومن سرکردم
.

                             عهد و پیمان  تو  با  ما و  وفا  با  دگران

                             ساده دل  من که  قسم های تو باور کردم
.
به خدا  کافر اگر  بود به رحم  آمده بود

      زان همه  ناله  که من پیش تو کافر کردم
.
              تو  شدی همسر اغیار و من از یار ودیار

                        گشتم  آواره و ترک سر و همسر کردم
.
                                زیر سر بالش دیباست  تو را  کی دانی

                                        که من از خار و خس  بادیه  بستر کردم
.
                                                 در و دیوار به  حال دل  من زار گریست

                                                               هر کجا  ناله ی ناکامی خود  سر کردم
.

                                پس از این گوش فلک نشنود افغان کسی

                                که من این گوش ز فریاد و فغان کر کردم
.
                                ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

                                 دیده را حلقه  صفت  دوخته  بر در کردم   

                                  شهریار

                 

|+|

در شبهای تاریک..........،بازم یاد تو.............!

                           آنکه دلم را برده خدایا زندگی ام را کرده تبه او

 

                                                 هم نفسم کو!

 

                          آنکه  نگاهش  روز  من  از  غم  کرده  سیه  او

 

                            بی خبر ماندی ز حالم، زانکه آمد بر سر من

 

                           عشق تو آخر به طوفان، می دهد خاکستر من

 

                             شعله ی عشق  تو از بس در دلم والا گرفته

 

                             سینه  مالامال  آتش  غم  وجودم  را گرفته

 

                               هر زمان آید به یادم ، دیده ی مست تو

 

                               گریم از بخت بد خود ، نالم از دست تو

 

                                      رخ  از  در نو  نمیده ی  من

 

                                     فروغ رخ ات نور دیده ی من

 

                           بر خیز و  بیا  امید  دلم ، شام  من  سپری  کن

 

                          بر خسته دلان چون نسیم سحر،یک نفس گذری کن

 

                                 هر کجا گذری ، زیر پا نظری کن

 

                              هر زمان آید به یادم ، دیده ی مست تو

 

                              گریم از بخت بد خود ، نالم از دست تو

 

       

|+|

وه که گر من باز بینم روی یار خویش را ............. تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را

                                  وه که گر من باز بینم روی یار خویش را

 

                                  تا قیامت  شکر گویم  کردگار  خویش را

 

یار بار افتاده  را در کاروان  بگذاشتند                 بی وفا یاران که بر بستند بار خویش را

 

                                 مردم بیگانه را خاطر نگه  دارند  خلق

 

                                 دوستان  ما  بیازردند  یار  خویش  را

 

همچنان امید می دارم که بعد از داغ هجر              مرهمی  بر  دل  نهد  امیدوار  خویش را

 

                             هر که را درخاک غربت پای در گل ماند، ماند

 

                             گو دگر در خواب خویش بینی دیار خویش را

 

عافیت  خواهی نظر در  منظر  خوبان مکن           ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را

 

                               گبر و ترسا ومسلمان هر کسی در دین خویش

 

                               قبله ای  دارند و ما  زیبا  نگار  خویش  را

 

خاک پایش  خواستم  شد   باز گفتم   زینهار            من بر آن دامن نمی خواهم غبار خویش را

 

                              درد  دل پوشیده  مانی تا جگر پر خون شود

 

                               به  که با  دشمن  نمایی حال زار خویش را

 

گر هزارت غم بود با  کس  نگویی  زینهار               ای  برادر تا  نبینی غمگسار  خویش  را

 

                                ای سهی سرو روان  آخر نگاهی  باز کن

 

                                تا به خدمت  عرضه  دارم افتقار خویش را

 

دوستان گویند ای سعدی دل چرا دادی به عشق          تا  میان  خلق کم  کردی  وقار خویش  را

 

                                ما  صلاح  خویش  را در بینوایی  دیده ایم

 

                                هر کسی  گو مصلحت بینند کار  خویش را

         

|+|