سعدی اگر عاشقی میل وصالت چراست ........................هر که دل دوست جست مصلحت خود نخواست

                                                                                 آنکه  بر نسترن از غالیه خالی دارد

 

                                                    الحق  آراسته  خلقی  وجمالی  دارد

 

                             درد دل پیش که گویم که بجز باد صبا

 

    کس ندانم که در آن کوی مجالی دارد

 

                                                               زندگانی نتوان گفت وحیاتی که مراست

 

                                          زنده آنست که با دوست  وصالی دارد

 

                        من  به  دیدار تو مشتاقم از غیر ملول

 

     گر تورا از من واز غیر ملالی دارد

 

                                                                 مرغ بر بام تو ره دارد ومن برسرکوی

 

                                               حبذ ا مرغ  که  آخر پر و بالی  دارد

 

                         غم  دل با تو نگویم که نداری غم  دل

 

   با کسی  حال توان  گفت  که حالی دارد

 

                                                            طالب وصل توچون مفلس واندیشه ی گنج

 

                                        حاصل  آنست  که  سودای  محالی دارد

 

                        عاقبت سر به بیابان  بنهد ، چون  سعدی

 

  هر که در سر هوس چون تو غزالی دارد.

                    

|+|

درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم.....................روم آنجا که مرا محرم اسرار آنجاست(سعدی)

  ....سعدی.... 

 

خوشت عمر دریغا که جاودانی نیست          پس اعتماد بر این پنج روز فانی نیست

 

                             چه حاجتست عیان را به استماع بیان

 

                              که بی وفایی دور فلک نهانی نیست

 

کدام  باد  خزانی  وزید  در  آفاق                  که باز در عقبش نکبتی خزانی نیست

 

                             اگر ممالک روی زمین بدست آری

 

                             بهای مهلت یک روز زندگانی نیست

 

دل ای رفیق در این کاروانسرای مبند              که خانه ساختن آیین زندگانی نیست

 

                          اگر جهان همه کامست ، و دشمن اندر پی

 

                           به دوستی ، که جهان جای کامرانی نیست

 

چو بت پرست به صورت چنان شدی مشغول       که دیگرت خبر از لذت معانی نیست

 

                          طریق حق رو، و در هر کجا که خواهی باش

 

                             که کنج خلوت صاحبدلان مکانی نیست

 

جهان ز دست بدادند دوستان خدای                 که پای بند عنا جز جهان ستانی نیست

 

                              نگاه دار زبان تا  به  دوزخ   نبرد

 

                            که از زبان بدتراندر جهان زیانی نیست

 

عمل بیار و علم بر مکن که مردان را           رهی سلیم تر از کوی بی نشانی نیست

 

                             کف  نیاز به  درگاه بی نیاز  بر آر

 

                         که کار مرد خدا ، جز خدای خوانی نیست

 

مکن که حیف بود دوست بر خود آزردن    علی الخصوص مر آن دوست را که ثانی نیست

 

                           چه سود ریزش باران وعظ بر سر خلق

 

                          چو مرد را به ارادت  صدف دهانی نیست

 

زمین به تیغ بلاغت گرفته ای سعدی               سپاس دار، که جز فیض آسمانی نیست

 

 

   

|+|

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم ............ احساس سوختن به تماشا نمی شود

       غم  عشقت  بیابون  پرورم  کرد                 هوای  بخت  بی بال  و  پرم  کرد

 

       به من گفتی صبوری کن صبوری               صبوری، طرفه خاکی بر سرم کرد

                                           

                                             * * *   

 

بخدا  کز غم  عشقت  نگریزم  نگریزم

                                  

          وگر ازمن  طلبی  جان ، نستیزم  نستیزم

 

                       قدحی  دارم بر کف  بخدا  تا  تو  نیایی

                                                       

                                هله تا  روز  قیامت  نه بنوشم  نه  بریزم

 

                                           سحرم روی چو ماهت،شب من زلف سیاهت

                                                       

                                                        بخدا بی رخ  و زلفت نه بخسبم نه  بخیزم

 

بده آن آب ز کوزه که نه عشقیست دو روزه

                                                        

           چونماز و چو روزه غم  تو واجب وملزم

 

                      بخدا  شاخه درختی که  ندارد  ز تو بختی

                                                      

                                 اگرش آب دهدیم ، شود او کنده ی  هیزم

 

                                              همگان  وقت  بلاها  بستانند  خدا  را

 

                                                        تو شب وروزمهیا چو فلک جارم وحازم.

                

                    

   

|+|

گر برود جان ما در طلب دوست ................ حیف نباشد ، که دوست دوستتر از جان ماست

 در سر خود  همه سودای  تو دارد دل ما

        

           مستی از ساغر و صهبای تو دارد دل ما

 

                    پیش   ما   کعبه   و  بتخانه   تفاوت   نکند

 

                              هر  کجا  هست ، تمنای  تو  دارد  دل  ما

 

                                       گر  سراپای  وجودش  همه  بر  باد  رود

 

                                                   باز  سودای    سراپای   تو   دارد  دل  ما

 

     

|+|

.......... یا علی موسی الرضا.........

    یا علی موسی الرضا...........

 

                                                              قربون صفات برم از راه  دوری اومدم

 

                                                      جای دوری نمی ره اگه به من نگاه کنی

 

                                             دل من زندونی  تویی که  تنها  می تونی

 

                                       قفس و واکنی  و  پرنده  رو رها کنی

 

                       می شه کنج حرمت گوشه ی قلب من باشه

 

     می شه  قلب منو مثل  گنبدت طلا  کنی.........تو غریبی و منم غریبم اما چی می شه

 

                                                 این دل غریبه رو با  خودت  آشنا کنی

 

                                        دلمو گره زدم  به  پنجرت  دارم  میرم

 

                              دوست دارم تا من بیام اون گره هامو واکنی

 

                     دوست دارم از حالا، تا صبح محشر همیشه

 

                من  رضا رضا بگم  تو هم  منو نگاه کنی

 

   یا علی موسی الرضا میشه به من نگاه کنی.........اونقده رضا می گم تا دردمو دوا کنی.

 

                        

|+|

.... حافظ ....

     حافظ - حافظ از مشرب قسمت گله نا انصافیست.........

 

            گلعذاری ز گلستان  جهان  ما  را بس

 

                                                   زین چمن  سایه آن  سرو روان ما را بس

 

           من همصحبتی  اهل  ریا  دورم  باد

 

                                                    از گرانان جهان رطل  گران  ما را بس

 

           قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند

 

                                                    ما که رندیم و  گدا  دیر مغان ما را بس

 

            بنشین  بر لب  جوی  و گذر عمر  ببین

 

                                                    کاین اشارت ز جهان گذران  ما را بس

 

            نقد  بازار جهان  بنگر و  آزار  جهان

 

                                                    گر شما را نه بس این سود و زیان ما رابس

 

            یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

 

                                                    دولت صحبت آن مونس  جان ما را بس

 

           از در خویش  خدایا به  بهشتم  مفرست

 

                                                     که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

 

           حافظ از مشرب قسمت گله نا انصافیست

 

                                                      طبع چون آب وغزلهای روان ما را بس

 

                   

|+|

گر خون دلم خوری ز دستت ندهم ............ زیرا که به خون دل به دست آمده ای

هر که دلارام  دید از دلش آرام  رفت

 

            چشم ندارد خلاص هرکه درین دام رفت

 

                        یاد تو می رفت و ما عاشق و بیدل بدیم

 

                                      پرده  برانداختی  کار به  اتمام  رفت

 

                                              مشعله ای برفروخت پرتو خورشید عشق

 

 خرمن خاصان بسوخت خانگه  عام  رفت

 

                عارف مجموع را  در پس  دیوار  صبر

 

                           طاقت صبرش نبود ، ننگ شد و نام رفت

 

                                       گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

 

                                               حاصل  عمر آن دمست  باقی  ایام  رفت

 

  هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت

 

                 آخر عمر از جهان چون برو د خام رفت

 

                               ما  قدم  از  سرکنیم در  طلب  دوستان

 

                                        راه به  جایی نبرد  هر که به اقدام  رفت

 

                                                                  (  شعر از سعدی )      

 

|+|

یا ضامن آهو - از هر چه بگذریم امام رضا با صفاتره!

*  تو علی موسی الرضا میشه به من نگا ه کنی.........اونقده  رضا  میگم تا دردمو دوا کنی *

 

فرا رسیدن سالروز شهادت: حضرت رسول اکرم (ص)- امام حسن مجتبی ( ع )  و  امام رضا ( ع ) را تسلیت می گویم.

  

|+|

ز سوز عشق لیلی در جهان مجنون شد ، افسانه......تو مجنونم بکن از عشق خود ، افسانه اش با من

  سعدی – عشق سعدی نه حدیثیست....

 

مشنو ای دوست،که غیر ازتو مرا یاری هست         یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

 

به کمند  سر زلفت نه  من  افتادم  و بس                 که به هر حلقه موییت  گرفتاری  هست

 

گر بگویم که مرا با تو سر وکاری نیست                در و دیوار گواهی  بدهند  کاری  هست

 

هرکه عیبم کند از عشق و ملامت  گوید                 تا ندیدست  تورا بر  منش انکاری هست

 

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند                  داستانیست  که بر هر سر بازاری هست

 

   

|+|

حاصل عمر ابد بی تو غمی بیش نباشد.......... ای خوش آن دم که تو باشی و دمی بیش نباشد

                                                              ایدل  امشب  به تو  از دوری  جانان چه گذشت ؟

 

                                               چه رسید از غم او بر دل و با  جان چه گذشت ؟

 

                                       کس  نپرسید    ز جمشید    که    هنگام    وداع

 

                                با تو از حسرت آن عرصه و ایوان چه گذشت ؟

 

                          هر  که  در عشق تو شد بی سر و سامان دانست

 

                  کز  هوایت  به  من  بی  سر و سامان  چه گذشت

 

        درد   جانسوز    تو   را   از   همه    پنهان   کردم

 

 کس  ندانست مرا  در شب هجران چه گذشت ...       

                                

                                                  تقدیم به دوستان خوبم ( مهدی و سعید )

|+|