خیام زمانه از کسی دارد ننگ.....کو در غم ایام نشیند دلتنگ ( خیام )

           از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن         فردا که نیامده است فریاد مکن

 

          بر نآمده  و  گذشته  بنیاد  مکن            حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

 

                                                   * * *

 

       گر از پی  شهوت وهواخواهی رفت        از من خبرت که بی نوا خواهی رفت

 

      بنگر که ، که ایی و از کجا آمده ای        می دان که چه می کنی کجا خواهی رفت

 

                                                  * * *

 

 چون نیست ز هرچه هست، جز باد به دست      چون هست به هرچه نیست ، نقصان وشکست

 

   انگار که هر چه هست در عالم ، نیست               پندار که هر چه نیست در عالم ، هست

 

                        

|+|

هر کجا صاحب حسنیست ، ثنا گفتم و وصفش.....تو چنان صاحب حسنی که ، ندانم که چه گویم (سعدی)

شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ    

 

      بده ای دوست ،که مستسقی ازآن تشنه ترست

 

                  من خود ازعشق  لبت  فهم  سخن می نکنم       

 

                           هرچ ازآن تلخترم  گر تو بگویی  شکرست

 

                                   ور به تیغم  بزنی  با تو مرا  خصمی نیست       

 

                                              خصم آنم ، که  میان من و تیغت  سپرست

 

                                                      من ازین بند  نخواهم  به در آمد  همه عمر       

 

                                                               بند پایی  که  بدست  تو بود ، تاج سرست

         

|+|

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست......عمری ست در هوای تو می سوزم و خوشم

                                                                        فریاد کز غم تو، فریاد رس ندارم

 

                                                        باکه نفس برآرم ، چون همنفس ندارم

 

                                                گفتم که در غم تو یاری کنندم آخر

 

                              چون یاریم کند کس،چون هیچکس ندارم

 

                      ای دستگیر جانم دستم تو گیر ورنه

 

کس دست من نگیرد،چون دست رس ندارم .

 

                         

|+|

سعدی - شهریار........

 سلام ، پست های پایینم هم تازه است یعنی هم زمان با این پست آماده کردم . امیدوارم که خوشتون بیاد.

      برای هر کدوم از پست هام که خوشتون اومد نظر بدین .ممنون.

 

      سعدی -  دل بر سر تو....

 

 دل بر سر تو بدل نجوید هرگز

 

                        جز وصل تو هیچ گل نبوید هرگز

 

                                      صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

                          

                                                                تا مهر کسی دگر نروید هرگز

 

                       

 

                  اگر میخواهید  از شعرهای دیوان شهریار دانلود کنید روی لینک های زیر کلیک کنید

البته من سه تا از این شعرا رو براتون تو وبلاگم میزارم . ولی لینک آخر لینک منبع هست . امیدوارم از دست ندین . چون همشون قشنگند و حرف ندارن .

 

                                               

                                       ۱-جواني حسرتا با من وداع جاوداني کرد

 

                                       ۲-جواني شمع ره کردم که جويم زندگاني را

 

                                      ۳- عشق باز آي که جاني به تنم باز آيد 

 

                              ۴- ديوان شهريار -www.tebyan.ir 

      

|+|

هوا خواه توام جانا .....

                                                              هوا خواه توام جانا می دانم که می دانی

 

                                               که هم نادیده می بینی و هم ننوشته می خوانی

 

                                 ملامتگو چه در یابد  میان  عاشق و  معشوق

 

                        رنبیند چشم  نا بینا خصوص اسرار پنهانی

 

     گشاد کار مشتاقان دران ابروی دلبندست ، خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

 

                                                   چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانانست

   

                                    مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

                            

             دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر      

 

 ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

  

   

|+|

آن روی بدان خوبی در پرده نهان .....

    عطار -  آن روی بدان خوبی در..

 

جانا زفراق تو این محنت جان تا کی

 

                                             دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

 

چون جان ودلم خون شد در درد فراق تو

 

                                              بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی

 

نامد که آن آخر کز پرده برون آیی

 

                                             آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی

 

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند

 

                                            خون خوردن وخاموشی زین دلشدگان تا کی

 

گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر

 

                                             هست او ز مکان برتر، از کون ومکان تا کی

 

گر عاشق دلداری ور سوخته ی یاری

 

                                             بی نام ونشان می رو زین نام ونشان تا کی

 

گفتی بامید تو ، بارت بکشم از جان

 

                                             پس بارکش ، ار مردی ، این بانگ و فغان تا کی

                  

|+|

اگر دستم رسد روزی که.......

    سعدی -  اگر دستم رسد روزی...

 

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

 

              قضای عهد ماضی را شبی دستی بر افشانم

 

                       چنانت دوست می دارم که گر روزی فراق افتد

 

                                   تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

 

رفیقانم صفر کردند هر یاری به اقصایی

 

            خلاف من که بگرفتست دامن در مغیلانم

 

                                به دریایی درافتادم که پایانش نمی بینم

 

                                             کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی دانم

 

    شبان آهسته می نالم مگر دردم نهان ماند

 

             به گوش هرکه در عالم رسید آواز پنهانم

 

                     دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت

 

                                          من آزادی نمی خواهم که با یوسف به زندانم

        

|+|

خوش باش......

                        

     

                                  

                                                  نظر یادتون نره ، ممنون

|+|

برد آرام دلم، یار دلارام کجاست ؟ ...... آن دلارام که برد از دلم آرام کجاست ؟

                                                                                 تار و پودم  پر شد از سودای دوست

                                                                           نیست  دیگر در دلم  جز جای دوست

                                                                جان   فشانم   در  ،   بهای    بوسه ای

                                                   می شناسم  ،  قیمت    کالای    دوست

                                     کامم  امروز   از  لبش   حاصل   نشد

                        تا  چه  باشد ، وعده ی  فردای دوست

            روز محشر مست  می خیزد  ز جای

هر که شد مست از می مینای دوست

  

 این  گردش چشمان  تو یا  غایت ناز است ؟

                                                           وین سلسله ی زلف تو یا عمر دراز است ؟

                      تنها     نگه     او     دل     ما     را     نفریبد

                                                           چشم  همه   خوبان  جهان  شعبده باز  است

                                                

شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق ...... به خدا ملک دلی نیست که تسخیر نکردی

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار
اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند
در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین
خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی‌جیب خود نمی‌کردی سفر
این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

                 اگه این پستم خوشتون اومد یه کوچولو نظری بذارین بد نیست

 پست پایینیم هم تازه است ( شعر دوستمه ) یه نگاهی بندازین

|+|

با عقل ، آب عشق به یک جو نمی رود...

این شعر یکی از شعرایی است که دوستم آقا بهزاد(فرزاد) سروده

که در آن می توان افسانه را برابر( = ) انگیزه ی او برای سرودن این شعر دانست.

   جوانی ام در پی افسانه گذشت

                                   ولی حیف و صد افسوس !

                                     زندگی ام ، جوانی ام ، شادابی ام ، همه افسانه بُدند

در عجبم ، خدایا چه کنم ؟

                                       با صدای ناز تو با خودم ،

می راندم آواز ، می کردم پرواز ، می کردم ناز ، که دگر نیست شدند .

           افسانه ام از دست پرید و من نالان

                                   با ندانستن  ندانستم چه باید بکنم

                                                   در حقیقت من پر  پرواز نداشتم

جز رخ زیبا ، دو چشمانش مرا آزار می داد

در نگاهش موج می زد هستی و عشق و علاقه 

                                       

دو چشمانش ربود از قلب من ، هستی و مستی

                                      تا به تیر چشمکش من سرد و بی پیکر شدم .

                                      چشم من صبر نگاهش را نمی داشت

پس چرا من کور نابینا نبودم ؟ می بودم ای کاش.....!

                                                                                    راز عشقم را نگفتم جز به کس

                                                                   یا الهی ای خدایم تو به فریادم برس

                                            صفا را میل بودن چون خس است در این جهانی

                                   تا شود پیر وبماند عشقش ز اسرار نهانی..........!

  

آنچنان    کرد     تمنای    تو  ،   دیوانه   مرا

                 که  دگر   کس   نشود   همدم  و همخانه مرا

                             من نه آنم که دهم دین و دل از دست ، ولی

                                           امشب  از  ره برد  آن غمزه ی ترکانه  مرا

                                                      یک  نفس  در  غم  هجر تو  نبودم خاموش

                                                                   گر  چه  سودی   ندهد  ناله ی  مستانه   مرا 

  با تشکر و سپاس فراوان از آقا بهزاد

                                                   امیدوارم که بازم بتونم از مطالب شما استفاده کنم  

 

|+|