هـر وقت خوش که دسـت دهد مغتـنم شمار.........

               

 

>>گذشت عمر همه را پیر میکند و بعضی ها را عاقل.

 

>>گاهی اوقات رفتار خوب، فقط *کنار آمدن با رفتار بد دیگران* تعریف میشود.

 

               -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

 بیا تا گـل برافشانیم و می در ساغــر اندازیم        

                                          فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

 

اگر غم لشکر انگیـزد که خون عاشــقان ریزد      

                                           من و ســاقی بدو تـازیم و بنـیـادش براندازیم

 

               -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

 

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست   

                                                         ساقی کجاســت گو سبــب انتـــظار چیست

 هـر وقت خوش که دسـت دهد مغتـنم شمار    

                                                         کس را وقوف نیســـت که انـجام کار چیست.

 

این بیت آخر را برای آدمای امروز خیلی چیزا داره ، اما حیف که امروزی ها ، وقتاشونو...........

 

|+|

دلی کو بود همدردم ، چنان گم گشت در دلبر.......

            

                                                    بجز  غم خوردن عشقت غمی  دیگر نمی دانم

 

                                         که شادی درهمه عالم ، ازاین خوشترنمی دانم

 

                           ز بس که اندر ره عشق  تو از پای آمدم تا سر

 

          چنان بی پا و سر گشتم، که پای از سر نمی دانم

 

                                       

                                                  به هر راهی که دانستم  فرو رفتم به  بوی  تو

 

                                        کنون عاجز فرو ماندم ، رهی دیگر نمی دانم

 

                        دلی  کو بود همدردم ، چنان گم گشت در دلبر

 

         که  بسیاری نظر کردم ، دل از دلبر نمی دارم

 

|+|

براي گفتن با دوست شکوه‌ها به دلم بود .........( استاد شهریار )

        *غم روزگار گو رو، پي کار خود که ما را ---  غم يار بي‌خيال غم روزگار دارد

 

        دل چون تنور خواهد سخنان پخته ليکن --- نه همه تنور، سوز دل شهريار دارد*

 

 

  *آتشي زد شب هجرم به دل و جان که مپرس --- آن‌چنان سوختم از آتش هجران که مپرس

 

         گله‌ئي کردم و از يک گله بيگانه شدي --- آشنايا گله دارم ز تو چندان که مپرس*

 

 

           *جز در صفاي اشک دلم وا نمي‌شود ---  باران به دامن است هواي گرفته را

 

        يارب چها به سينه‌ي اين خاکدان در است --- کس نيست واقف اينهمه راز نهفته را*

 

 

         *از غم جدا مشو که غنا مي‌دهد به دل --- اما چه غم غمي که خدا مي‌دهد به دل

 

      تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن --- غم مي‌رسد به وقت و، وفا مي‌دهد به دل*

 

 

         *فلک هميشه به کام يکي نميگردد --- که آسياي طبيعت به نوبتست اي دوست

 

         بيا که پرده پاييز خاطرات‌انگيز --- گشوده‌اند و عجب لوح عبرتست اي دوست*

 

 

  *امروز ما بيچارگان اميد فردائيش نيست --- اين داني و با ما هنوز امروز و فردا ميکني

 

  اي غم بگو از دست تو آخر کجا بايد شدن --- در گوشه‌ي ميخانه هم ما را تو پيدا ميکني*

 

 

       *براي گفتن با دوست شکوه‌ها به دلم بود --- ولي دريغ که در روزگار دوست نديدم

 

         وگر نگاه اميدي بسوي هيچکسم نيست --- چرا که تير ندامت بدوخت چشم اميدم

 

          رفيق اگر تو رسيدي سلام ما برساني --- که من به اهل وفا و مروتي نرسيدم*

 

       

|+|

......جامی......

        الهي! کمال الهي تو راست                           جمال جهان، پادشاهي تو راست

 

      جمال تو از وسع بينش، برون                         کمال از حد آفرينش، برون

 

      بلندي و پستي نخوانم تو را                            مقيد به اينها ندانم تو را…

 

     نه تنها بلندي و پستي تويي،                             که هستي‌ده و هست و هستي تويي

 

     چو بيروني از عقل و وهم و قياس،                    تو را چون شناسم من ناشناس؟

 

      نگويم ، که نامت هزار و يکي است                  که با آن هزاران هزار اندکي است

 

      تويي کز تو کس را نباشد گزير                        در افتادگي‌ها تويي دستگير

 

      ندارم ز کس ، دستگيري هوس                       ز دست تو مي‌آيد اين کار و بس!

 

      به ما اختياري که دادي به کار                         ندادي در آن اختيار، اختيار!

 

      سزد گر ز حيرت برآريم دم                           چو مختار باشيم و مجبور هم

 

      يکي جوي جامي! دو جويي مکن!                    به ميدان وحدت دوگويي مکن!

 

      يکي اصل جمعيت و زندگي‌ست                      دويي تخم مرگ و پراکندگي‌ست

  

 

|+|

......biz bir kalma hag danshakh jar gali.......

               

 evda" bir iyl * ah * chakaram , khabar yokh…                                  

 

evdan chkham man , oyana yar gali.....                                    .     

 

tay-toshlarm chola chkha , joon chkhar…..                                      

 

man chkhanda yaghsh gedsa , gar gali…..                                       

 

dolatiya yasda gala , oynayar…                                                

 

biz chasba toy gala , akhsar gali…..                                          

 

gham yookinan kad khodanin hisasi…....                                      

 

khardal oli , bizimki khalvar gali…..                                          

 

kada bizi doyala bir havar yokh……                                        

 

biz bir kalma hag danshakh jar gali….                                       

 

bundan-bela ozga goram ozgadan…..                                       

 

minat chakir geyratima aar gali…..                                     .     

 

ishki toyukh kasanda man bakhamam…..                                    

 

bilmam , neja uragindan var gali…..                                         

 

chokh shaerin tabei donar booz kimi…..                                     

 

shahriyaren sherida gaynar gali……                                 

 

                   

|+|

...... شهریار ......

              

 

*               همه چیزم زیادی می کند حیف --- که یار از این میان کم دارم امشب

 

                   در آمد یار وگفتم دم گرفتیم --- دمم رفت و همه غم دارم امشب*

 

 

*        از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران --- رفتم از کوی تو با حال وهوای نگران

 

          ما گذشتیم و گذشت آنچه توبا ما کردی --- تو بمان و دگران وای بحال دگران*

 

 

*          آنرا که خواندی ای دل غافل حبیب من --- آری حبیب بود ولی با رقیب من

 

        حالی شدی که سوخت بحالت دل رقیب --- به مرگ گو بیا که تو باشی طبیب من*

 

 

*                از زندگانیم گله دارد جوانیم --- شرمنده ی جوانی از این زندگانیم

 

           دارم هوای صحبت یاران رفته را --- یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم*

 

 

*     کار گل زار شود چون تو به گلزار آئی --- نرخ یوسف شکند چون تو به بازار آئی

 

      ماه در ابر رود چون تو برآئی لب بام --- گل کم از خار شود چون تو به گلزار آئی*

 

 

*           عاشقی درد است و درمان نیز هم --- مشکل است این عشق و آسان نیز هم

 

                    جان فدا باید به این دلدادگی --- دل که دادی میرود جان نیز هم*

 

 

      *بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی --- چون بهاران می رسد با ما خزانی می کند*

 

      

|+|

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم........

                

 

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم                                      

 

          ترا  می بینم  و میلم زیادت می شود هردم

 

                    به  سامانم  نمی پرسی نمی دانم چه سرداری

 

                              به درمانم نمی کوشی ، نمی دانی مگر دردم

 

                                       نه راهست این که بگذاری مرا برخاک وبگریزی

 

                                                   گذاری آر و بازم پرس ،  تا  خاک رهت  گردم

 

  ندارم دستت از دامن، بجز در خاک و آن دم هم

 

            که بر خاکم  روان گردی  بگیرد دامنت  گردم

 

                   فرو رفت ازغم عشقت دمم، دم می دهی تا کی

 

                                  دما از من بر آوردی ،  نمی گویی بر آوردم

 

                                      تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده

 

                                               چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

 

                              

|+|

صفائي بود ديشب با خيالت خلوت ما را.....

          شهریار 

 

چو بستي در بروي من ، به کوي صبر رو کردم

 

                                                  چو درمانم نبخشيدي ، به درد خويش خو کردم

 

چرا رو در تو آرم من، که خود را گم کنم در تو

 

                                                  به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

 

خيالت ساده دل تر بود و با ما از تو يک رو تر

 

                                                  من اينها هر دو با آئينه‌ي دل روبرو کردم

 

فرود آ اي عزيز دل که  من از نقش  غير تو

 

                                                  سراي ديده با اشک ندامت شست و شو کردم

 

صفائي  بود ديشب  با خيالت  خلوت  ما  را

 

                                                  ولي من باز پنهاني ، ترا هم آرزو کردم

 

تو با اغيار پيش چشم من مي در سبو کردي

 

                                                 من از بيم شماتت گريه پنهان در گلو کردم

 

ازين پس شهريارا، ما  و از  مردم  رميدنها

 

                                                 که من پيوند خاطر با غزالي مشک مو کردم

 

|+|

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن.........

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن                    گر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن

ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست           عالمی داریم در کنج  ملال خویشتن

سایه‌ی دولت همه ارزانی ، نودولتان                     من سری آسوده خواهم زیر بال خویشتن

بر کمال نقص و در نقص کمال خویش بین               گر به نقص دیگران دیدی کمال خویشتن

کاسه گو آب حرامت کن به مخموران سبیل              سفره پنهان می‌کند نان حلال خویشتن

شمع بزم افروز را ازخویشتن سوزی چه باک          او جمال جمع جوید در زوال خویشتن

آسمان گو از هلال ابرو چه می‌تابی که ما               رخ نتابیم از، مه ابر و هلال خویشتن

همچو عمرم بی وفا بگذشت ما هم سالها                 عمر گو برچین بساط ماه و سال خویشتن

شاعران مدحت سرای شهریارانند لیک                شهریار ما غزل‌خوان غزال خویشتن

 

                                     www.artistical.blogfa.com

|+|

صبا گر چاره ای داری وقت وقتست...........

                    

                                                   حافظ 

      دل ازمن برد و روی ازمن نهان کرد                 خدا را با که این بازی توان کرد

 

      شب  تنهایی ام ، در قصد جان  بود                   خیالش  لطفهای  بی کران  کرد

 

       چرا  چون لاله  خونین  دل  نباشم                   که با ما نرگس او سر گران کرد

 

      کرا گویم که با  این درد  جان سوز                   طبیبم  قصد  جان ناتوان  کرد

 

       بدانسان سوخت چون شمعم، که برمن                صراحی گریه و بربط فغان کرد

 

      صبا گر چاره ای داری وقت وقتست                  که درد اشتیاقم  قصد  جان  کرد

 

       میان مهربانان  کی  توان  گفت                       که یار ما چنین گفت و چنان کرد

 

      عدو  با  جان  حافظ   آن  نکردی                     که تیر چشم آن  ابرو کمان  کرد

 

       

|+|